साहित्याच्या आकाशात आपल्या शब्दांनी ‘गरूडभरारी’ घेणारे आणि सामान्यांच्या मनातील भावना कवितेतून मांडणारे सोलापूरचे ज्येष्ठ कवी व गीतकार माधव रामचंद्र पवार यांचे वयाच्या ७१ व्या वर्षी निधन झाले. गेल्या अनेक वर्षांपासून ते व्याधींशी झुंज देत होते, मात्र बुधवारी दुपारी त्यांची ही प्राणज्योत मालवली. त्यांच्या जाण्याने मराठी साहित्य आणि संगीत क्षेत्रावर शोककळा पसरली आहे.
मृत्यूशी कडवी झुंज माधव पवार यांचा गेल्या १२-१३ वर्षांचा प्रवास हा निव्वळ साहित्यिक नव्हता, तर तो जिद्दीचा एक महासंग्राम होता. किडनीच्या विकाराने ग्रस्त असताना त्यांनी तब्बल १ हजार ६५० वेळा डायलिसिस करून मृत्यूला वारंवार चकवा दिला. एवढ्या वेदनादायी प्रक्रियेतून जात असतानाही त्यांच्यातील कवी कधीच शांत बसला नाही. त्यांच्या या संघर्षाने अनेकांना जगण्याची प्रेरणा दिली.
सोपी कविता, मोठे तत्त्वज्ञान “कविता ही साधी आणि सोपी असावी, ती ऐकणाऱ्याला लगेच समजावी,” हा आपल्या वडिलांनी दिलेला वारसा माधव पवार यांनी आयुष्यभर जपला. म्हणूनच त्यांची गाणी आणि कविता थेट हृदयाला हात घालायच्या. सुरेश वाडकर, आनंद शिंदे आणि आदर्श शिंदे यांसारख्या दिग्गज गायकांनी त्यांच्या शब्दांना स्वरसाज चढवला आहे.
महत्त्वाचे योगदान आणि सन्मान
-
प्रसिद्ध काव्यसंग्रह: ‘हे शुभशकुनांचे पक्षी’ आणि ‘गरूडभरारी’.
-
विशेष बहुमान: ७९ व्या अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनाचे ‘स्वागत गीत’ लिहिण्याचा मान त्यांना मिळाला होता.
-
पुरस्कार: २१ हून अधिक राज्यस्तरीय पुरस्कारांनी त्यांना गौरवण्यात आले होते.
-
सेवा: सोलापूरच्या डॉ. वैशंपायन स्मृती शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात त्यांनी ३५ वर्षे सेवा बजावली.
माधव पवार यांच्या पश्चात पत्नी, दोन मुले, सुना आणि नातवंडे असा मोठा परिवार आहे. त्यांच्या निधनाने सोलापूरच्या सांस्कृतिक चळवळीचे एक मोठे नुकसान झाले असून, “सोपी कविता लिहिणे हेच सर्वात अवघड काम आहे,” हे त्यांचे वाक्य आता कायमची आठवण बनून राहिले आहे.